متولد تنکابن،
بزرگشده و وکیل بوشهر
از سال ۱۳۶۳ که هشتساله بودم، بوشهر شهر من است؛ از دبستان پایگاه هوایی تا کارآموزی نزد پیشکسوتان و سپس بیش از دو دهه وکالت و مسئولیت صنفی در همین کانون.
تا بوشهر
بهزاد نژادی، فرزند خلیل، متولد سال ۱۳۵۶ در شهرستان تنکابن از استان مازندران. از سال ۱۳۶۳ به تبعیت از شغل پدرم که از پرسنل نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بودند، از پایگاه هوایی شهید نوژه همدان به پایگاه هوایی ششم شکاری بوشهر آمدم. سوم دبستان را در دبستان پایگاه گذراندم و از همان سال تاکنون در بوشهر هستم.
به وکالت
در نیمه دوم سال ۱۳۸۲ در آزمون وکالت کانون وکلای دادگستری فارس — که در آن زمان کانون مشترک فارس، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد بود — پذیرفته شدم و نزد بزرگان و پیشکسوتان، مرحوم عبدالنبیزاده، استاد سید اصغر سجادی و استاد دکتر احمد میرزایی، کارآموزی را آغاز کردم.
در سال ۱۳۸۴ و پس از قبولی در آزمونی حرفهای، منظم و هدفمند به نام اختبار، موفق به کسب پروانه پایه یک دادگستری بوشهر شدم.
آموختم
در دوره نایبرئیسی، تلاش من ساختن فضایی صمیمی و در عین حال منظم بود؛ فضایی که در آن همکاران با علاقه در کمیسیونها و ارکان کانون حاضر شوند و تعامل کانون با مقامات قضایی استان، سازنده و محترم باشد. اداره کانون با بخشنامه ممکن نیست؛ با اعتماد ممکن است.
امروز
امروز نگرانی من از وضعیت معیشتی همکاران و ضرورت همراهی کانون با اعضا در سختیها است. همین نگرانی بود که مرا به سراغ تحقیق، طراحی راهکار و نوشتن یک «نقشه راه عملیاتی» برد — نه شعار انتخاباتی، بلکه برنامهای که بتوان از آن حساب کشید و آن را مطالبه کرد.
سوابق صنفی و حرفهای
مسئولیتهایی که پس از استقلال کانون وکلای دادگستری استان بوشهر بر عهده داشتهام.
در میان همکاران
از زبان همکاران
نظر همکارانی که دوره نایبرئیسی را به یاد دارند.
{{ t.body }}